بانک جزوات و مقالات تخصصی و کاربردی ترجمه ® ویژه دروس پزشکی ®

زمینه: تب دنگو در ۱۲۹ کشور دنیا از جمله ۱۰۰ کشور در منطقه مدیترانه، آمریکای جنوبی و آسیای جنوب شرقی گزارش شده‌است.

این بیماری سالانه منجر به مرگ حدود ۴۰،۰۰۰ نفر می‌شود و شیوع قابل‌توجهی از تب دنگی در این مناطق در سال‌های اخیر وجود داشته‌است.

در حال حاضر حدود ۵۰ درصد از جمعیت جهان مستعد ابتلا به ویروس دنگو هستند که به عنوان یک بیماری نوظهور و در حال ظهور طبقه‌بندی می‌شود و به احتمال زیاد در آینده نزدیک بر کشورهای مختلف تاثیر خواهد گذاشت.

اکتساب شواهد با وجود آسیب قابل‌توجهی که به سلامت انسان و شرایط اقتصادی کشورها در سال‌های اخیر وارد شده‌است، دنگو همچنان به عنوان یک بیماری فراموش‌شده طبقه‌بندی می‌شود، بدون توجه لازم و تلاش‌های هماهنگ کشورها برای مدیریت موثر آن. هر گونه اقدام انجام‌شده در این حوزه ذاتا محدود است.

نتایج: این بیماری قبلا به طور موثر در مناطقی مانند کشورهای قاره آمریکا و سنگاپور مدیریت می‌شد، اما دوباره احیا شد. بین سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰، تعداد موارد ابتلا در مناطق آمریکا، آسیای جنوب شرقی و اقیانوس آرام غربی از ۲ 0. میلیون به ۲ / ۲ میلیون افزایش یافت. این گزارش‌ها منحصرا شامل موارد بیماری مستند رسمی هستند. شیوع این بیماری در آسیا، شامل کشورهایی مانند چین، پاکستان، تایوان و مالزی و همچنین آمریکای جنوبی از جمله برزیل و مکزیک ثبت شده‌است. موارد تب دنگی در چندین کشور خاورمیانه از جمله یمن، عربستان‌سعودی و جنوب ایران ثبت شده‌است. انتقال محلی این بیماری در اروپا آغاز شده‌است و فرانسه و کرواسی موارد انتقال محلی را گزارش کرده‌اند. به طور سالانه، حداقل ۵۰۰،۰۰۰ نفر دچار بیماری‌های جدی می‌شوند که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. تقریبا ۲.۵ % از افرادی که با این شرط قرارداد می‌بندند، از آن می‌میرند. هر ساله، موارد شدید و متعددی از تب دنگی ثبت می‌شوند که منجر به مرگ حداقل ۲۰،۰۰۰ تن می‌شوند. ​

نتیجه‌گیری: تب دنگو یک بیماری سیستمیک پیچیده است. ارزیابی گستره کامل بار بیماری تب دنگی برای درک درست پیامدهای جدی پزشکی و اقتصادی آن بر بیماران و عموم مردم حیاتی خواهد بود. ​

سندرم بالینی معمولا شامل تب، درد عضلانی، ضعف، رخوت، و خونریزی است؛ در موارد نادر، افت فشار خون، شوک و مرگ و میر نیز همراه است. از دیدگاه همه گیرشناسی، تب خونریزی دهنده ویروسی به چهار گروه تقسیم می‌شود: تب خونریزی دهنده کنه‌ای (‏مانند تب خونریزی دهنده کریمه - کنگو)‏، تب ناشی از پشه (‏مانند تب دره ریفت و تب دنگو)‏، تب ناشی از جوندگان (‏مانند Hantvirus)‏، و آن‌هایی که روش‌های انتقال آن‌ها هنوز ناشناخته است (‏مانند ویروس‌های ابولا و ماربورگ)‏. ​

از دیدگاه همه گیرشناسی، تب خونریزی دهنده ویروسی به چهار گروه تقسیم می‌شود: تب خونریزی دهنده کنه‌ای (‏مانند تب خونریزی دهنده کریمه - کنگو)‏، تب ناشی از پشه (‏مانند تب دره ریفت و تب دنگو)‏، تب ناشی از جوندگان (‏مانند Hantvirus)‏، و آن‌هایی که روش‌های انتقال آن‌ها هنوز ناشناخته است (‏مانند ویروس‌های ابولا و ماربورگ)‏. ​

تعداد قابل‌توجهی از پشه‌ها به عنوان ناقلین آربو ویروس‌ها شناخته می‌شوند که بیماری‌هایی مانند تب دنگو را از طریق تغذیه از خون انسان منتقل می‌کنند. تب خونریزی دنگو که به تب فیلیپینی، تب تایلند، تب جنوب شرقی آسیا و یا سندرم شوک دنگو نیز مشهور است، یک بیماری ناگهانی و حاد است. ناقل های اولیه سروتایپ های مختلف ویروس دنگو، پشه‌های متعلق به جنس Aedes، به ویژه Aedes Aegypti، عضو خانواده culicidae هستند. در سال‌های اخیر، این بیماری در سراسر آمریکای جنوبی و آسیای جنوب شرقی گسترش پیدا کرده‌است و گاه به گاه اپیدمی‌های محلی در برخی فصول در این مناطق رخ می‌دهد. تب دنگو در ۱۲۹ کشور جهان از جمله ۱۰۰ کشور در منطقه مدیترانه، آمریکای جنوبی و آسیای جنوب شرقی گزارش شده‌است. این بیماری هر ساله منجر به مرگ حدود ۴۰،۰۰۰نفر می‌شود و شیوع قابل‌توجهی در سال‌های اخیر رخ داده‌است. دسترسی جهانی به انتقال بیماری نیز افزایش‌یافته است و باعث شده‌است که سازمان بهداشت جهانی آن را در بحث پیش‌گیری و کنترل بیماری از سال ۱۹۹۳ اولویت‌بندی کند

در حال حاضر حدود ۵۰ درصد از جمعیت جهان مستعد ابتلا به ویروس دنگو هستند که به عنوان یک بیماری نوظهور و در حال ظهور طبقه‌بندی می‌شود و احتمالا در آینده نزدیک بر کشورهای مختلف تاثیر خواهد گذاشت. با وجود آسیب قابل‌توجهی که به سلامت انسان و شرایط اقتصادی کشورها در سال‌های اخیر وارد شده‌است، دنگو همچنان به عنوان یک بیماری فراموش‌شده طبقه‌بندی می‌شود، بدون اینکه توجه لازم و تلاش‌های هماهنگ کشورها برای مدیریت موثر آن صورت گیرد. هر گونه اقدام انجام‌شده در این حوزه ذاتا محدود است. ​

چندین متخصص بهداشت ایران بر این باورند که ایران در سال‌های آینده اپیدمی تب دنگی را تجربه خواهد کرد

ویروس دنگو یک ویروس RNA با بار مثبت تک‌رشته‌ای است. آن توسط سه پروتئین ساختاری و هفت پروتئین غیر ساختاری احاطه شده‌است که نقش‌های عملکردی دارند. این ویروس در جنس فلاوی ویروس از خانواده فلاوی ویریده طبقه‌بندی می‌شود. خانواده فلاوی ویریده شامل جنس‌های مختلفی از جمله جنس فلاوی ویروس است. این جنس شامل ویروس‌هایی مانند ویروس دنگو، ویروس تب زرد، ویروس انسفالیت ژاپنی، ویروس انسفالیت ناشی از کنه، ویروس نیل غربی و ویروس زیکا است. جنس دیگر در این خانواده جنس Hepacivirus است که شامل ویروس هپاتیت C (‏HCV)‏است. همچنین جنس Pestivirus وجود دارد، و یک جنس به تازگی پیشنهاد شده متشکل از جدایه های ویروس G Barker (‏GBV)

اگر چه اعضای خانواده Flaviridae دارای شباهت‌هایی در مورفولوژی، سازمان ژنوم و تکثیر هستند اما هر جنس از نظر بیولوژیکی و آنتی ژنی متمایز است. جنس Flavivirus ویژگی‌های متمایزی را نشان می‌دهد، مانند بیشتر ویروس‌ها در این جنس که در ژنوم ناقل های (‏پشه‌ها)‏وجود دارند و ارتباط نزدیکی با هم دارند. سازمان ژنومی و شباهت‌های توالی منجر به واکنش‌های متقابل آنتی ژنیک بین ویروس‌ها در این جنس می‌شود

ویروس دنگو یک ویروس تقریبا کروی با قطر تقریبی ۵۰ نانومتر است و براساس سنجش واکنش متقابل، این ویروس از چهار سروتیپ مربوط به آنتی‌ژن‌های مستقل تشکیل شده‌است (‏۱ - ۱، ۲ - ۲، ۳ - ۳، ۴ - ۴)‏.

همه سروتایپ ها به جز DENV -۴، که از نظر ژنتیکی متمایز است، از نظر اپیدمیولوژی، از جمله تنوع ژنتیکی، دینامیک انتقال و پتانسیل اپیدمی تقریبا یک‌سان هستند

بسته به عفونت با سروتایپ های ۱ تا ۴، علائم می‌تواند از نوع بدون علامت یا خفیف تا یک انفلانزای ساده تا علائم شدید و خونریزی دهنده باشد که منجر به شوک و مرگ به ویژه در کودکان می‌شود.

شکل ۱ اجزای ساختاری ویروس دنگو (‏شکل ۱ از ویروس دنگو: اپیدمیولوژی، زیست‌شناسی، و تشخیص بیماری منتشر شده در روزنامه کانادایی میکروبیولوژی

ویروس دنگو دو شکل مورفولوژیک منحصر به فرد دارد: یک ویریون نابالغ داخل سلولی و یک ویریون بالغ.

ویریون بالغ با دو غشا کد شده با ویروس مشخص می‌شود که به پروتئین‌های E و M وابسته هستند و با هم یک سطح نسبتا صاف ایجاد می‌کنند.

ژنوم ویروسی شامل سه پروتئین ساختاری (‏کپسید C)‏، پروتئین‌های پیش غشایی (‏PrM)‏، و پوشش E، و همچنین هفت پروتئین غیر ساختاری (‏NS۱، NS۲A، NS۲B، NS۳، NS۴A، NS۴B، و NS۵)‏است. پروتئین‌های ساختاری ذرات ویروسی را تشکیل می‌دهند. پروتئین‌های غیر ساختاری در تکثیر ژنوم RNA، مونتاژ ویریون و تهاجم پاسخ ایمنی ذاتی شرکت می‌کنند. بلوغ ویریون نابالغ در سطح به شیوه‌ای نامتقارن و عمودی با انجام بازآرایی گسترده پروتئین‌های سطحی کد شده توسط ویروس داخل سلولی پس از اسیدی شدن در طول بلوغ در سلول‌های آلوده رخ می‌دهد.

شکل ۲: فرایندهای ورود ویروس دنگو در سلول میزبان و چرخه زندگی آن